Wadvogels en Klezmer

‘Wel wakker blijven, hoor” zegt oomlief. We zitten in de Westerkerk in West-Terschelling.  Op de kansel staat geen dominee, maar een bevlogen bioloog. Het gaat wel over nonnetjes, alleen worden daar nu schelpdiertjes mee bedoeld. Wil je alles weten over kanoeten, drieteenstrandlopers en grutto’s, ga dan naar de voorstelling Tracks van Pier 21.  Een bioloog die muzikant wilde worden en een muzikant verliefd op wadvogels. De kerk is vol en warm. De bioloog praat monotoon. Tante heeft een kort nachtje gehad en een lange fietstocht…en gaapt…en geeuwt…en… Gelukkig is daar de muziek. Die is prachtig, zit vol vogelgeluiden knap verweven in de compositie. De muzikant bespeelt de meest wonderlijke instrumenten.  En de bioloog toetert op zijn sax ook nog even mee. Dit is wel weer genieten!

We fietsen terug naar Formerum. Nog even genieten van de zon op het terras van Zandzeebar.  Het Oerolfeestje sluiten we af met de voorstelling van de Amsterdam Klezmer Band.  Oomlief en tante wanen zich op een Joods feestje. De zevenkoppige band weet de hele tent in beweging te krijgen. Zelfs oomlief staat tijdens de afterparty op de dansvloer. Als je dat voor elkaar krijgt, dan ben je een hele grote…

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Japanse drummers en maf volk

Muziektheater op het strand, kan het nog leuker? Dadadadan Tenko is een Japanse dans- en slagwerkgroep. We lopen door de duinen en over het strand naar de tribune. Langs een kunstwerk van linten, waar we zelf een lint aan vast moeten knopen. Ieder lint staat symbool voor een slachtoffer van de Tsunami die in 2011 Japan teisterde. Daar gaat de voorstelling over.

Het eerste deel is traag en duurt een beetje te lang. Het laatste deel is melodramatisch Aziatisch en had van tante niet gehoeven. Maar het tussenstuk….tante krijgt er kippenvel van. Geweldig. Prachtig. Fantastisch. En oomlief is het daar roerend mee eens. Er wordt getrommeld op drums van alle formaten. Met een power en snelheid, bijna onmenselijk.  Afgewisseld met zang en dans en fluitmuziek.  Je ziet de Tsunami zo naar je toe rollen.

’s Avonds bezoeken we het Maas Theater en Dans. Een voorstelling midden in het bos.  De voorstelling wordt gespeeld door blanke en gekleurde jonge vrouwen. Het begint met een gangstergevecht.  De strijd tussen blank en zwart, denkt oomlief. Groepsdruk, denkt tante. Er wordt veel van kostuum gewisseld. Het gaat over verleiden. Het gaat over hormonen en bloed aan je handen.Het doet denken aan heksenrituelen. Het gaat over beauty en beast. Het is mooi en monsterlijk. Of…nou ja eigenlijk snappen oomlief en tante helemaal niet waar het over gaat. Ook dat is Oerol.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Overal Oerol

‘Je bent verbrand’,  zegt oomlief. Ja, dat gaat snel hier. Op de fiets, harde wind en een zonnetje.  En het is niet zo héél warm, dus je merkt het niet.  ‘Ach,’ zegt tante ‘een beetje een rood koppie mag de pret niet drukken….”  Het drukt de pret zeker niet.  We logeren in de stacaravan op een rustig veldje achter bij de boer. De rest van Terschelling is overbevolkt, want het is Oerol. Dat is tien dagen theater en muziek.  Oomlief en tante waren dit jaar goed voorbereid. Alle kaartjes voor de voorstellingen al op zak, parking, boot en fietsenhuur geregeld. We kunnen ons zo storten in het cultuurgeweld 🙂

Onze eerste voorstelling is Orkater, Michiel Voet: De onzichtbare man. In een grote boerenschuur staan metershoge fotoschilderijen van een man wiens gezicht je niet ziet. Michiel Voet is de kunstenaar. Hij vertelt over zijn ontmoeting en vriendschap met een illegale Algerijnse vluchteling.  De meest bizarre verhalen, gebeurtenissen die deze man heeft meegemaakt. En hoe goed Voet voor hem is, eten en onderdak geeft, en betrekt in zijn kunstproject.  Voet maakt foto’s waarin de Algerijn steeds onherkenbaar geportretteerd wordt: in een matrashoes, in een gat in de bank, opgevouwen in een veldbed, ingetaped in plastic.  In het tweede deel is de Algerijn zelf aan het woord. Alle verhalen van Voet worden in twijfel getrokken. Het blijkt allemaal net een beetje anders te zijn.

Oomlief is matig enthousiast over de voorstelling. Zit regelmatig te gapen 🙂 Tante vond het wel boeiend en confronterend. Hoe wij witte progressieve westerlingen invullen wat het leven van een illegaal inhoudt…

Genoeg cultuur voor vandaag. Het is tijd voor muziek. De Kik treedt op. Tante is geen fan, maar de up-tempo nummers zijn leuk.  Daar kunnen we nog wel op swingen 🙂IMG_4501IMG_4502

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Christchurch

‘Wat heerlijk om met een zonnetje af te sluiten!’, zegt tante.  Het is prachtig weer om nog een dagje door de stad te struinen.  In Christchurch zijn de gevolgen van de aardbevingen van 2010 en 2011 nog nadrukkelijk aanwezig. Het centrum lijkt één grote bouwplaats. Overal zie mannen en vrouwen in oranje hesjes bezig met het opnieuw opbouwen van de stad.

‘We zijn nu op de helft’,  zegt de conducteur van het antieke trammetje. Oomlief en tante maken een rondrit door het centrum, langs alle bezienswaardigheden. We hebben een dagkaart gekocht en kunnen overal uitstappen. En weer instappen als we verder willen.

“Dat scheelt schoenzolen’, zegt oomlief. Dat is waar, en we horen zo ook nog het één en ander over de geschiedenis van de stad, de vernietigende aardbevingen en alle herstelwerkzaamheden. De kathedraal is zwaar getroffen. En staat er nog hetzelfde bij als zes jaar geleden. Er wordt nog altijd druk gekibbeld over restaureren (heel duur) of slopen (heel zonde).

IMG_4430

Inmiddels is er wel een tijdelijke vervanging gebouwd. Van karton 🙂 met een verwachte houdbaarheid van 50 jaar.  ‘Nou,’ zegt oomlief, ‘dat moet toch wel genoeg tijd zijn om  een besluit te nemen over die ouwe!’ .  We nemen  even een kijkje bij het kartonnen exemplaar. Tante vindt hem eigenlijk best wel mooi….

IMG_4436IMG_4434

Ook voor alle verwoeste winkels is een tijdelijke oplossing gevonden. Met zeecontainers is een heel nieuw winkelcentrum verbouwd. Compleet met terrasjes. In het zonnetje is het daar goed toeven.  “Toch nog even wat groen opzoeken?’ vraagt oomlief. Dus stappen we weer in de tram naar de botanische tuinen. Die staan er prachtig bij, vol met herfstbloeiers.

Een dagje Christchurch is zo voorbij. En daarmee ook deze prachtige reis naar de andere kant van de wereld. Oomlief en tante drinken nog een Nieuw Zeelands wijntje op een terrasje in Regentstreet. Pas geopend, klaar voor de toekomst, maar met de sfeer van weleer. Twee dagen reizen en dan gaan we van het voorjaar genieten. Tante verheugt zich al op de tulpen  en de paaseitjes 🙂

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Christchurch

‘Wat heerlijk om met een zonnetje af te sluiten!’, zegt tante.  Het is prachtig weer om nog een dagje door de stad te struinen.  In Christchurch zijn de gevolgen van de aardbevingen van 2010 en 2011 nog nadrukkelijk aanwezig. Het centrum lijkt één grote bouwplaats. Overal zie mannen en vrouwen in oranje hesjes bezig met het opnieuw opbouwen van de stad.

‘We zijn nu op de helft’,  zegt de conducteur van het antieke trammetje. Oomlief en tante maken een rondrit door het centrum, langs alle bezienswaardigheden. We hebben een dagkaart gekocht en kunnen overal uitstappen. En weer instappen als we verder willen.

“Dat scheelt schoenzolen’, zegt oomlief. Dat is waar, en we horen zo ook nog het één en ander over de geschiedenis van de stad, de vernietigende aardbevingen en alle herstelwerkzaamheden. De kathedraal is zwaar getroffen. En staat er nog hetzelfde bij als zes jaar geleden. Er wordt nog altijd druk gekibbeld over restaureren (heel duur) of slopen (heel zonde).

IMG_4430

Inmiddels is er wel een tijdelijke vervanging gebouwd. Van karton 🙂 met een verwachte houdbaarheid van 50 jaar.  ‘Nou,’ zegt oomlief, ‘dat moet toch wel genoeg tijd zijn om  een besluit te nemen over die ouwe!’ .  We nemen  even een kijkje bij het kartonnen exemplaar. Tante vindt hem eigenlijk best wel mooi….

IMG_4436IMG_4434

Ook voor alle verwoeste winkels is een tijdelijke oplossing gevonden. Met zeecontainers is een heel nieuw winkelcentrum verbouwd. Compleet met terrasjes. In het zonnetje is het daar goed toeven.  “Toch nog even wat groen opzoeken?’ vraagt oomlief. Dus stappen we weer in de tram naar de botanische tuinen. Die staan er prachtig bij, vol met herfstbloeiers.

Een dagje Christchurch is zo voorbij. En daarmee ook deze prachtige reis naar de andere kant van de wereld. Oomlief en tante drinken nog een Nieuw Zeelands wijntje op een terrasje in Regentstreet. Pas geopend, klaar voor de toekomst, maar met de sfeer van weleer. Twee dagen reizen en dan gaan we van het voorjaar genieten. Tante verheugt zich al op de tulpen  en de paaseitjes 🙂

 

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Ruiende pinguïns en de zeehondencrèche

Mevrouw de boerin is een soort Lenie ’t Hart van de pinguïns. Op de wandeling gaat een lege koelbox mee. Er is een zieke pinguïn gespot.  Mochten we hem vinden, dan gaat hij mee naar de ziekenboeg. Het regent niet meer, het is heerlijk weer voor een avondwandeling. We lopen door de heuvels bij de baai. Voor de pinguïns zijn overal nestkastjes ingegraven. ‘Het lijkt Hobiton wel’,  zegt oomlief. De kolonie bestaat uit zo’n 1300 paartjes, voor 300 zijn er nestkastjes.  Dus ook nog genoeg zelf gegraven holletjes, tot wel 800 m. van de baai vandaan.

Alle nestjes zijn leeg, op één na. Daar zit een pinguïn-paartje dat pas laat was gaan broeden. Die zijn nog aan het ruien.  Oomlief en tante mogen even in het kastje kijken. Lepeltje-lepeltje…Ach, wat een schatjes…..IMG_6116.JPGDe zieke pinguïn wordt niet meer gespot. We zien nog wel wat vrijgezellen mannetjes zeehonden op de rotsen.

‘Het was super’,  zegt tante de volgende morgen tegen de gids. Samen met een Amerikaans stel hebben we heerlijk in de baai gekajakt. En ook nog een stuk op open zee. ‘Stoer hoor’,  zegt tante. “De golven zijn zeker 5 meter hoog, een achtbaan is er niets bij :)”    We zien de vrijgezellen zeehonden aan de ene kant van de baai. Aan de andere kant zitten de mama’s met de pups.  De meeste mama’s zijn het water in, op zoek naar een maaltje. De pups liggen op de rotsen of spelen in de puppies-pool. Oomlief en tante weten niet wat ze zien, het zijn er zeker zestig!

En op zee zien we ook nog een groepje pinguïns zwemmen, dat maakt het feest compleet! ; Het was zeker super!’ zegt oomlief.  En zo bleek de farm-stay uiteindelijk toch een superleuke trip 🙂

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

in een hutje tussen de schapen

Dit is leuk!’, zegt tante. ‘logeren op een schapenboerderij.  Eerst sightseeing met een gids, dan een boswandeling naar de boerderij. ’s Avonds  pinguïns spotten en de volgende ochtend zeekajakken. We kunnen dan ook nog een nachtje langer blijven en worden donderdagochtend weer opgehaald’.   ‘Ja’’, zegt oomlief, ‘dat is zeker leuk!’

Dus vertrekken we om kwart over zeven uit Kaikoura.   Om kwart voor twaalf moeten we ons melden bij onze gids in Akaroa.  Het is vroeg, we zien de zon opkomen ….

IMG_4394

Akaroa is een leuk plaatsje. Door Franse kolonisten gesticht met een boulangerie, een boucherie en allemaal rue’s.  De gids is een Kiwi en er gaat nog een Amerikaan  mee. Alleen voor de excursie. ‘Moeten de regenpakken mee?’ vraagt tante. ‘’Nee hoor’, zegt de gids. Hij heeft gecheckt, het blijft bewolkt, maar wel droog.

 So far so good.  We rijden naar de kust, naar waar ooit de vuurtoren heeft gestaan.  We maken met  gids een wandeling naar beneden. En weer naar boven, zeker 200 meter omhoog en stijl. Heel stijl! 

En dan begint het te regenen.

‘’Wil jij nog wandelen?’, vraagt tante. Oomlief zit nog uit te zweten van de klim.  De Amerikaan heeft geen zin in regen. En tante eigenlijk ook niet.

Dus komen we anderhalf uur eerder bij de boerderij. We logeren niet op de boerderij zelf, maar in een hutje een stukje verder op.  Tussen de schapen, we tellen er zes 😊 Het toilet is buiten, zo’n 100 meter lopen.  En het blijft regenen. 

‘’De pinguïn-excursie gaat niet door’,  zegt de gids. De kuikens hebben de nesten verlaten en de papa’s en mama’s zijn  ook naar zee.  Van de honderden pinguïns is nog één paartje aan land.  Oomlief en tante blijven in het hutje. Lezen een boekje. Doen een spelletje. Koken een maaltje.  En gaan vroeg naar bed.

De volgende ochtend is het droog. ’Willen jullie vanmiddag kajakken?’ vraagt de boerin.  Dat willen we wel. Dus klauteren oomlief en tante ‘’s middags naar het strandje waar de kajakken liggen.  Er komen twee busjes met toeristen. Ook voor het kajakken. ‘’De groep is eigenlijk vol’, zegt de gids.  En het is ook weer gaan regenen.  ‘’Zullen we morgenochtend gaan?’, vraagt oomlief. Het  weer wordt dan beter.  ’Ja, hoor’, zegt tante,  ” dat lijkt me een goed  plan”.

 De boerin vindt het kennelijk toch wat sneu.  We worden uitgenodigd om ’s avonds  naar het achtergebleven pinguïn-stelletje te komen kijken.  En we mogen regenjassen lenen

 

 

Verzonden vanuit Mail voor Windows 10

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen